پیشینه ی مشترک

چرا ما ایرانیها تمام مفاخر زبان پارسی را متعلق به ایران می دانیم؟
با اینکه زبان پارسی تنها در ایران، افغانستان و تاجیکستان رواج ندارد و در بسیاری دیگر از کشورها مانند  ازبکستان، پاکستان، هندوستان، عراق، آذربایجان، قرقیزستان، ترکمنستان، روسیه، چین، اسرائیل و ... برخی از مردم به این زبان سخن می گویند.  زبان پارسی به دلیل درست عمل نکردن ما در حوزة رفتار با سایر هم زبانانمان، در افغانستان دری و در تاجیکستان تاجیکی نامیده می شود و این شاید به دلیل یکه تازی ما در نسبت دادن بزرگان ایران قدیم به ایران جدید باشد، که خود موجب جبهه گیری آنها در برابر ما باشد. ما همه ی شاعران و بزرگان بلخ و سمرقند و بخارا را تنها از آنِ ایران کنونی می دانیم در صورتی که آنها با اینکه ایرانیند، اما هم اکنون جزء دیگر کشورها هستند و ما باید به دیگر ملتهای همسایه احترام بگذاریم.
ارتباط فرهنگی نادرست با هندوستان موجب تسلط زبان انگلیسی بر پارسی در این کشور گردید. زمانی که ما در خواب غفلت فرو رفته بودیم و به مسائل بی ارزش می پرداختیم، استعمارگران انگلیسی برای سلطة خود و زبانشان کوشش می کردند. آنها ضربة بزرگی به زبان و ادبیات پارسی زدند. انگلیسیها زبان انگلیسی را جایگزین پارسی در هند کردند، سپس زبان اردو که زبانی محلی بود را جایگزین زبان پارسی در پاکستان کردند. امروز هم می خواهند گویش پارسی پشتو و پس از آن انگلیسی را در افغانستان رایج کنند. خیانت انگلیسیها به زبان پارسی بسیار زیاد است و خود نیاز به مطالعه و پژوهش صاحب نظران و استادان پارسی زبان دارد. من پارسی زبان را به جای ایرانی به کار می برم تا این توهم که پارسی خاص ایران است از بین برود.
اما تلاش روسها برای از میان برداشتن زبان پارسی در آسیای میانه و قفقاز هم قابل تأمل است. پس از اشغال دو سوم خاک ایران توسط روسها در زمان قاجار، روسها عملا تلاش کردند زبان روسی را جایگزین پارسی کنند. به طوری که نوشتن به خط پارسی را ممنوع کردند. روسها با سپردن دو شهر بزرگ پارسی زبان یعنی سمرقند و بخارا به ازبکستان تلاش خود را تکمیل کردند.
البته دشمنی با زبان پارسی و بی مهری با آن بسیار گسترده است و استادان محترم باید در این باره سخن بگویند. خودیها و خودمان نیز با زبانمان بیگانه ایم و بیشتر ما حتی با واژه های ساخت فرهنگستان زبان و ادب پارسی لجاجت می کنیم و در فرهنگ عامه حتی به صورت تمسخرآمیزی بدان نگاه می شود و برخی از مردم و حتی اساتید از آن به عنوان دستاویزی برای نشان دادن فضل و کرامت خود استفاده می کنند.
روسها در حدود 80 سال پیش به عمد نام آذربایجان را بر قفقاز-جمهوری آذربایجان کنونی- گذاشتند. در صورتی که این سرزمین همیشه با آذربایجان ایران فرق داشته و مردم آن دو حتی همنژاد نیز نیستند. تاریخ نویسان روس با وقاحت تمام به جعل تاریخ پرداختند تا به هر نحو ممکن آذربایجان را از مادر خود یعنی ایران جدا کنند. دولت نژادپرست ترکیه هم در این راه با روسیه همکاری می کرد اگر چه هر یک اهداف توسعه طلبانة خود را دنبال می کردند. روسیه به دنبال الحاق آذربایجان به خود بود و ترکیه برای گسترش زبان خود تلاش می کرد. زبان آذری که یک زبان ایرانی است و گویا شاخه ای از پهلوی است امروزه در آذربایجان رواج ندارد بلکه زبان ترکی جای آن را گرفته است.

به نوشته هرودوت زبان ایرانیان ۲۰۰۰ سال پیش از خاور تا باختر یکسان بوده و تنها تفاوت در ادای برخی از واژه ها بوده است.

   + یک پارسی زبان - ۳:٠٥ ‎ب.ظ ; شنبه ٢۳ فروردین ،۱۳۸٢