میهن

میهن

مغرور بدان هستم در لحظه‌ی شکستن                         گردم ذره خاکی از خاک پاک میهن

گردم قطره ای از آب خلیج پارسش                                     با این امید و رویا جان می دهم زین تن

خفتند بسی شهیدان در جای جای ایران                      هر گوشه ای ز خاکش یاد است ز خود گذشتن

چشم طمع در آرم گر هست سوی ایران                این خاک تا چو من هست دور است ز دست دشمن

علی خودستان (غافل)

 

   + یک پارسی زبان - ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ ; جمعه ٢٢ آبان ،۱۳۸۸