توجه سامانیان به زبان پارسی



خاندان سامانی یکی از خاندان‌های اصیل ایران است که نسل آن به بهرام چوبین سردار مشهور ساسانی می‌رسید. شاهان این خاندان در احترام میهن و بزرگداشت مراسم ملی و احیای سنن کهن ایران و به‌ویژه در گسترش زبان پارسی حد اعلی کوشش را به کار می‌بردند و به این نظر در تشویق شاعران و نویسندگان و مترجمان نکته‏یی را فرو نمی‌گذاشتند. مثلا چون دیدند که کلیله و دمنه پهلوی مدروس شده و ممکن است مردم ایران بر اثر رغبتی که بدان دارند از ترجمه‌ی عربی آن که به دست عبدالله پسر مقفع صورت گرفته بود استفاده کنند، به ترجمه آن از تازی به نثر پارسی فرمان دادند و این کار در عهد سلطنت نصر بن احمد سامانی (301ـ 331 هجری) انجام شد و سپس به همت وزیر او ابوالفضل بلعمی، رودکی شاعر مشهور آن‌را از نثر بنظم پارسی در آورد، و یا چون دو کتاب مشهور محمد بن جریر الطبری (متوفی بسال 310) یعنی تاریخ الرسل و الملوک و جامع البیان تفسیر القرآن او در خراسان شهرت یافت، ابوصالح منصور بن نوح سامانی (350ـ366 هجری) نخستین را به همت وزیر خود ابوعلی محمد بن ابوالفضل محمد بلعمی و دومین را بدست گروهی از فقیهان به پارسی درآورد و این هر دو ترجمه اکنون در دست و از ذخایر گران‌بهای ادب پارسی است.

منبع: تاریخ ادبیات

   + یک پارسی زبان - ٥:۱٠ ‎ب.ظ ; شنبه ۳٠ آبان ،۱۳۸۸