زبان فارسی در عهد تیموری (782 ـ 907 هجری)

 


زبان فارسی در این عهد ممتد دنباله‌ی تحول پردامنه‏یی را که از قرن هشتم آغاز کرده بود ادامه می‏داد و بر روی هم به انحطاط می‏گرایید.
علت عمده‌ی این انحطاط آن بود که 1- زبان ترکی با حمله مغول در ایران رواج بسیار یافت و بر اثر تتابع غالب شدن طایفه‌های ترک در دربارها و دستگاه‌های اداری و نظامی و میان مردم (در پاره‌ای نواحی) شایع شد و این خود مایه‌ی زیان بزرگی برای زبان پارسی بود و حتی بعضی از رجال ادب این عهد زبان ترکی را بر زبان فارسی ترجیح داده‏اند. 2- مراکز زبان فارسی در خراسان و عراق و هم چنین دربارهای حامی شعر و ادب از میان رفت و در نتیجه شعر از دربار دور شد و به دست عامه افتاد و همین امر باعث شد که مهارت و قدرت کلام و وسعت اطلاعات شاعران قدیم که بر اثر تحصیلات متمادی و و دشوار به دست می‏آمد از میان برود. 3- استادان زبان فارسی که می‏بایست مربی شاعران و نویسندگان جدید باشند به تدریج از میان رفتند و در نتیجه کار شعر و نثر به دست کسانی افتاد که بهره‌ی غالب آنان از فنون ادب کم بود.
این مسائل و اموری از قبیل آن‌ها باعث شد که زبان فارسی در مراحل انحطاط سیر کند و شعر و نثر دوره‌ی تیموری از لحاظ زبان و افکار چندان مورد توجه و اعتماد نباشد.

منبع: تاریخ ادبیات

   + یک پارسی زبان - ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢۳ آذر ،۱۳۸۸