شعر دلنشین "زمستان"

زمستان است

 

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت ،

 

 

  سرها در گریبان است ،

 

 

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را،

 

 

نگه جز پیش پا را دید، نتواند،

 

 

که ره تاریک و لغزان است ،

 

 

وگر دست مهبت سوی کس یازی ،

 

 

 به اکراه آورد دست از بغل بیرون،

 

 

که سرما سخت سوزان است.

 

 

نفس، کز گرم‌گاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک ،

 

 

 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت،

 

 

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم ،

 

 

ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

 

 

مسیهای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین،

 

 
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای،

 

 

    دمت گرم و سرت خوش باد ،

 

 

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای.

 

 

منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم ،

 

 

  منم من، سنگ تیپاخورده‌ی رنجور ،

 

 

منم، دشنام پست آفرینش، نغمه‌ی ناجور ،

 

 

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم ،

 

 

بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم.

 

 

هریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد ،

 

 

  تگرگی نیست، مرگی نیست ،

 

 

صدایی گر شنیدی، سهبت سرما و دندان است.

 

 

من امشب آمدستم وام بگزارم،

 

 

  هسابت را کنار جام بگزارم ،

 

 

 

چه می‌گویی که بیگه شد، سهر شد، بامداد آمد؟

 

 

 

فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سهرگه نیست،

 

 
هریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است.

 

 

و غندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده ،

 

 

به تابوت ستبر زلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است،

 

 

هریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است.

 


سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت،

 

 

هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان،

 

 

نفسها ابر، دل‌ها خسته و غمگین،

 

 
درختان اسکلت‌های بلور آجین،

 

 

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،

 

 

غبار آلوده مهر و ماه ،

 

 

 

 

زمستان است.

توجه: حروف عربی (ص ض ق  ح ط ظ ذ ث)  به طور عمدی به شکل (س ز غ ه ت ز ز س) نوشته ام.

   + یک پارسی زبان - ٦:٢٤ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۸ دی ،۱۳۸۸