برخیز که می‌رود زمستان (سعدی شیرازی)

برخیز که می‌رود زمستان               بگشای در سرای بستان
نارنج و بنفشه بر طبق نه
               منقل بگذار در شبستان
وین پرده بگوی تا به یک بار
              زحمت ببرد ز پیش ایوان
برخیز که باد صبح نوروز
                  در باغچه می‌کند گل افشان
خاموشی بلبلان مشتاق
                در موسم گل ندارد امکان
آواز دهل نهان نماند
                      در زیر گلیم و عشق پنهان
بوی گل بامداد نوروز
                      و آواز خوش هزاردستان
بس جامه فروختست و دستار
         بس خانه که سوختست و دکان
ما را سر دوست بر کنارست
              آنک سر دشمنان و سندان
چشمی که به دوست برکند دوست
      بر هم ننهد ز تیرباران
سعدی چو به میوه می‌رسد دست
      سهلست جفای بوستانبان

   + یک پارسی زبان - ٢:۱۱ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢ فروردین ،۱۳۸٩